Voor diegenen die de filmpjes op de Iditarodsite niet kunnen zien, hier een kort verslagje samen met de laatste telefonische nieuwsjes.

Sam en Dries komen moe maar gelukkig aan in Nome.

Sam finisht in het ochtendschemer. Terwijl de omroeper hem feliciteert met zijn voltallig team voel je zijn moeheid. Hij is duidelijk ontroerd. Aan de telefoon vertelt hij later dat de laatste dag de zwaarste was. Zijn honden waren ziek geworden. Hij had ontzettend veel moeten stoppen, afhaken en terug aanhaken.

Tijdens de race zelf kon hij door de lange rustpauzes de honden goed verzorgen. Hij wikkelde ze soms tot twee keer toe in. ‘Ik deed er alles aan om hen samen hier te krijgen en ik ben blij dat het gelukt is’. ‘Hoe verder we kwamen, hoe gelukkiger het team werd en hoe sneller we gingen’. Sam reed met zes oudere honden en zes puppies. Toen hij in sommige checkpoints aankwam waren de oudere honden enthousiast aan het blaffen om verder te racen. De jongere puppies, die al moe waren, keken verwonderd van ‘tiens, we worden blijkbaar niet verondersteld om al moe te zijn’ en lieten zich meedrijven op het enthousiasme van de oudere honden. ‘Het was een groot geluk om met zo’n team te kunnen trekken’. ‘Ik heb me ook echt omringd geweten door het advies van velen’. Hij bedankte vooral Danny Seavey. Met twinkelende ogen vertelde Sam een eenvoudige tip (van een zekere Jake) die hem echt geholpen had: just mush, wanneer het zwaar wordt denk dan aan één ding: just mush.

Onder een stralende zon en aangemoedigd door juichende supporters (‘we love Dries’), kwam Dries vrolijk over de eindmeet in Nome. Zijn eerste woorden na aankomst waren: ‘ we made it’. Hij zei dat men hem op het einde nog de verkeerde kant had opgestuurd. Eén van de klassieke grapjes van Dries dachten we maar aan de telefoon bleek dat men hem inderdaad gefopt had. Hij was duidelijk onder de indruk van alles wat hij was tegengekomen. ‘It is amazing’ . ‘Ik heb een overdosis gekregen en zal een maand tijd nodig hebben om dit allemaal te absorberen’. Langs de kant staat Mich Seavey bescheiden en glimlachend gelukkig te wezen. De organisatrice feliciteert Dries met ‘the fine style he made it’.

Beiden zeggen aan de telefoon dat ze zich nog niet goed realiseren wat ze gedaan hebben.

Wij hier in België wel. Hopelijk allemaal tot op 18 april voor een warm onthaal van onze twee helden.