It’s been a year and a half almost since Dries and I finished the Iditarod. Both of us have continued to live our lives. Dries kept adventuring, seeing all corners of the far North. I have succesfully continued my medical studies.
However, the musher inside of me was getting pretty bored. I started missing the dogs, nature, adventure. I felt like this chapter wasn’t over yet. Dreaming about mushing all your life and then, when you finally get there, leaving it all behind…?
So, after a couple of different plans, long conversations with my beloved ones and others Mushing for MS was born. The call of the wild is too strong, I’m leaving for Alaska again, for 6 months. This winter I’m gonna run the two longest and toughest races on earth, The Yukon Quest and the Iditarod. Not only for myself this time. Inspired by and for people with Multiple Sclerosis. My mom has MS and in my own way I want to do something for her.
I want to recognize the daily accomplishments, efforts and performances of MS patients, giving them moral and financial support.
A new website has been designed: www.samdeltour.be . Here you’ll be able to follow next winters stories.
Het is nu bijna anderhalf jaar geleden dat Dries en ik de Iditarod tot een goed einde brachten. Ondertussen zijn we beiden onze eigen weg een beetje gegaan. Dries is ongestoord blijven verder avonturieren en ziet ondertussen alle Noordelijke uithoeken van de wereld. Ik heb mijn studies met succes verder gezet.
Toch raakte de musher in mij wat verveeld. Mijn ziel was rusteloos tijdens het urenlange blokken. Mijn gedachten dwaalden af naar daar waar alles wit is. Ik begon het mushen elke dag een beetje meer te missen. De honden, de natuur, het onbekende en het avontuur. Elementen die meer dan een jaar mijn leven hadden bepaald. Elementen die nu nauwelijks een plaatsje hadden.
En zo, enkele toevalligheden later, ontstond Mushing for MS. De call of the wild is te sterk. Volgend jaar trek ik opnieuw 6 maanden naar Alaska om een vervolg te breien aan mijn avontuur en het in vervulling gaan van een kinderdroom. Ik voel dat dit hoofdstuk nog niet is afgerond. Nu is het tijd om de vruchten te plukken van het harde werken in het verleden. Oké, concreet, volgend jaar doe ik mee aan de twee zwaarste en langste sledehondenwedstrijden ter wereld, de Yukon Quest en de Iditarod.
Mijn mama heeft MS en al enkele jaren wil ik op mijn manier iets voor haar doen. Toen ik 18 was en al aan expedities begon te denken was mijn idee de tocht aan mensen met MS op te dragen. Ik wou de parallel trekken tussen gewild avontuur opzoeken en de uitdaging met de natuur aangaan en je overgeven aan haar grillen en onvoorspelbaarheden en anderzijds dezelfde elementen ongewild opgedrongen krijgen, voor altijd.
Ik wil mijn tochten door het ijzige Noorden opdragen aan mensen met MS. Elke dag zetten zij hun eigen tocht verder, op hun eigen nederige manier. Elke dag opnieuw leveren zij hun eigen topprestaties, zowel fysiek als mentaal. Ik zou graag meer respect, begrip en waardering voor mensen met MS verspreiden.
Ondertussen is er ook een nieuwe website: www.samdeltour.be . Daar zal je alle nieuwtjes over dit volgend avontuur kunnen volgen. Een blog moet dit avontuur tot bij jullie brengen. De parallel met MS zal centraal staan.
