De Tustumena 200 vindt plaats in de Caribou Hills en geloof me, het zijn Hills met een grote H. De eerste 130 mijl verliepen relatief vlot. We deden het heel rustig aan, gaven de honden veel rust, genoten van het adembenemende landschap en zagen ons team sterker worden. Toen we na 130 mijl en een aantal uren rust aan de laatste etappe van 70 mijl begonnen was het hard aan het sneeuwen. De wind stak op en al gauw kon je met moeite nog de volgende trailmarker zien. Trailmarkers hebben een reflector en staan zo’n 100 m apart. Het was donker, de sneeuw stapelde zich op en werd overal rondgeblazen door een strakke wind en zo verdween de trail langzaam. De honden wisten niet meer welk spoor te volgen en begonnen te zigzaggen over een egaal wit landschap. Met de commando’s “gee”, voor rechts, en haw” voor links, leidde ik hen van marker naar marker. Sneeuw en ijs stapelden zich op aan mijn wenkbrauwen en het werd moeilijk om de volgende marker te onderscheiden doorheen de duizenden sneeuwvlokken die in het donker het licht van mijn koplamp weerkaatsten. We klommen hoger en hoger en de wind ging harder en harder waaien. Ik werd van de weg geblazen toen we een bergwand zijdelings volgden. Mijn honden misten een bocht, ik was te laat met mijn commando en zo gingen we in plaats van de bergwand op plots de bergwand af. Ik probeerde te remmen. De rem was niet in staat mij te vertragen. Veertien honden die een slee met de wind in de rug de helling af trekken in zachte sneeuw was net iets te veel van het goede. Steeds sneller gleden we de berg af, van de trail weg, de sneeuwstorm in. Met alle macht duwde ik de rem in maar viel zijwaarts in de sneeuw en ging over kop, één keer, twee keer, drie keer, en kwam toen tot stilstand.
Ik leidde mijn leiders opnieuw de berg op, ondertussen constant op zoek naar het licht van een reflector. Na wat een eeuwigheid leek zag ik tussen het sneeuwgordijn door een klein lichtje, en nog één, eindelijk, de trail. We mushten verder, Dries was niet ver van mij vandaan. Plots zag ik een derde koplamp. Dries was een andere musher tegengekomen. Deze was aan het onderkoelen en volledig het noorden kwijt. Hij had zijn koplamp verloren en zworf daar in het donker rond met zijn LED-lampje. Wat hij zei sloeg op niets en zijn team was helemaal vernesteld. Dries gaf die man een koplamp en we namen hem tussen ons in. Al snel werd duidelijk dat hij tot niets meer in staat was. Verschillende malen liep ik naar voren door de wind om hem te helpen bij het ontwarren van zijn lijnen. Die man kon met moeite nog zijn ene voet voor zijn andere krijgen, alles ging zo traag.
We besloten hem achter te laten en hulp te gaan halen. We mushten naar het volgende checkpoint en in plaats van verder te mushen naar de finish hielden we halt, gaven onze honden eten en stro en toen is Dries er op een sneeuwscooter met iemand van dat checkpoint op uitgetrokken om die man uit de storm te gaan halen. Dat checkpoint was een hutje aan de oever van een meer in the midle of nowhere. In het midden stond een grote kachel waar de radioman, de vrouw van de checker en een andere musher rond verzameld waren. Alaskaanse gastvrijheid, het blijft me verbazen. Nadat ik uitgebreid voor mijn honden had gezorgd en vermoeid van de wind en het weinige slapen (9 uur in drie nachten) daar binnenkwam werd ik overstelpt met koekjes, thee, verhalen en gezelligheid. De onderkoelde man werd naar het checkpoint getransporteerd en we installeerden ons in de aangename warmte van die hut. De wedstrijdverantwoordelijke verplichtte ons daar te blijven tot de volgende dag en dan samen met de vier teams huiswaarts te mushen. Dat was een welkom bevel.
De volgende ochtend mushten we richting finish en braken de trail door de zachte sneeuw. Zowel de puppies als wijzelf hebben opnieuw ontzettend veel geleerd tijdens deze race en we voelen ons meer dan ooit klaar voor Iditarod.
Binnenkort meer nieuws over fooddrops, de laatste opdracht voor de finale van dit avontuur.
Sam
PS: Een artikel over ons in een plaatselijke krant: http://peninsulaclarion.com/stories/012308/news_3710.shtml
PSII: Een productiehuis in de Verenigde Staten gaat mij volgen tijdens de Iditarod voor een programma op Discovery Channel, een populair televisiestation. Zij zijn dezelfde makers van een nummer 1 televisieprogramma “deadliest catch”.
Bedankt allemaal voor jullie steun en bemoedigende woorden.Tien dagen scheiden ons van de start. Het lijkt onwerkelijk. 11 jaar geleden hoorde ik voor het eerst over de Iditarod. Een kleine jongen die te veel met zijn hoofd in de wolken leefde. Een jaarenhalf geleden had ik nog nooit op een slee gestaan. Ik wist niets van mushen. Ik was een dromer die zijn studies en al het vertrouwde achterliet om in Italië voor een onbetekenende musher te gaan werken. Vele mensen verklaarden me waarschijnlijk zot en ik denk dat er achter mijn rug menig wenkbrauw de hoogte in schoot.