zo dadelijk vertrekken we met onze puppies voor 200 mijl in deze race. We zullen het heel rustig aan doen. Wees dus niet ongerust als u ons in laatste positie enkele uren ziet nemen in elk checkpoint. Voornaamste doel is ons amuseren met onze jonge atleten.
Tot gauw,
Sam
Mja, inderdaad, ik denk dat we gekwalificeerd zijn zeker? Veel tijd om alles te beseffen is er niet. “Ben je bang voor iditarod?” wordt me dikwijls gevraagd. Wel, het antwoord is dat ik eigenlijk niet zoveel meer voel. Alles gebeurt gewoon min of meer. Er zijn momenten geweest dat ik niet wist waar ik de energie vandaan ging halen om het volgende uur te overleven. Een bergbeklimmer vertelde me ooit “je kan altijd nog één stap zetten nietwaar?”. Op die manier heb ik me door de dagen gewerkt toen ik ziek was, stap voor stap, uur per uur. Het slaaptekort maakt je gedachten week. Je raakt in een survivalmode. Het enige waar ik nog aan denk zijn mijn honden. Hoe zijn hun voeten? Mankt hij of zij niet? Zou hij of zij een nieuwe leider kunnen worden? enz, enz.
Dat is nog intenser als je aan het racen bent. Ik had een relatief goed team in de Copper Basin. Allemaal Mitches mindere goden maar die moesten in staat zijn behoorlijk hoog te scoren in de Copper. De eerste run voelde ik al dat er iets fout zat. Een buikplaag teisterde de kennel al enkele weken en mijn team kreeg het hard te verduren. Toen we de bergpas overstaken de tweede run probeerde ik er alles aan te doen om vooraan in de race te geraken. Ik liep op elke helling en peddelde met mijn voeten voor alles wat ik waard was. Het mocht niet baten. We waren niet opgewassen tegen die bacterie. Na 90 km begon mijn leidstertje, Guiness, te manken. Een enorm klein hondje maar één brok dynamiet, razend scherp met commando’s en een enorm karakter. We hadden nog 20 km te gaan naar het volgende checkpoint. Nog nooit ben ik zo moe geweest als toen ik daar toekwam. Het lopen en mijn eigen ziek zijn eisten hun tol. Ik deed daar voor Guiness wat ik kon, massage, schouderjas, heatpack, … maar heb haar in de goede handen van een dierenarts en Danny achtergelaten.
Met vier uur slaap trok ik toen verder zonder echte leiders. Op een groot meer verloren we de trail. De wind had alle sneeuw weggeblazen en er was geen trailmarker te bespeuren. Op het gladde ijs kon ik niet echt stoppen of mijn pseudo-leiders sturen waarheen ik ze wilde en zo raakten we aan de verkeerde oever verzeild in diepe stuifsneeuw. Ik wilde mijn leiders vervangen en liep naar voren maar het anker werkte niet in de zachte sneeuw en zo liepen mijn acht andere honden plots over mijn leiders heen terwijl ik die vooraan aan het uitwisselen was. Een gigantische bol touw, harnas en hond was het resultaat. Om terug wat orde op zaken te stellen liep ik terug naar mijn slee maar mijn bot werd van mijn voeten gezogen. Onder de sneeuw was er zo’n 15 cm water. Daar stond ik dan, op mijn sokken in het water bij -30, met een gigantische knoop in mijn lijnen terwijl het hard aan het waaien was… Zoals reeds gezegd, veel tijd om dit alles te beseffen was er niet. Mijn bot werd uit de sneeuw gegraafd, de leiders uitgewisseld en in de juiste richting gezet, orde op zaken gesteld en we staken het meer over, vonden de juiste trail en gingen op weg naar het volgende checkpoint.
De diaree werd meer en meer een probleem en ik besloot Mason, die er het ergste aan toe was (en jammer genoeg mijn beste hond) in het volgende checkpoint achter te laten. Competitief zijn zat er niet meer in en we hebben er samen het beste van gemaakt. Mijn dapper kompanen hebben me ondanks die vervelende diaree helpen qualificeren en dat is het belangrijkste. Ondertussen zijn ze allemaal beter met de juiste medicatie.
We zijn gekwalificeerd en in de copper basin heb ik zowel sommige van de mooiste als sommige van de zwaarste momenten in mijn leven meegemaakt. Mushen onder het Noorderlicht bij -40. Het is pure magie. De bevroren vingertoppen moet je erbij nemen 
Onze eigen puppies zijn we ondertussen aan het klaarstomen voor onze volgende race, de tustumena 200, volgend weekend. Het weer maakt alles er niet makkelijker op. Het is hard aan het regenen buiten en de trails zijn onbruikbaar geworden. Het weer blijft ons parten spelen.
Bedankt voor alle aanmoedigingen op de website. De laatste rechte lijn richting Iditarod is ingezet. Elke dag voelen we ons er meer klaar voor. Ik kan nauwelijks wachten.
Prachtige foto’s van de copper basin kan je vinden op www.cb300.com
Info over de Tustumena 200 op www.Tustumena200.com
Dries in actie in één van de vele leuke bochtjes in de Copper Basin 300. En twas gene tracteur maar wel degelijk 12 hondjes vooraan aan de slee. Yeeehaaaa!
De buit is binnen, voor het eerst in de geschiedenis zullen twee Belgen aan de start van de Iditarod verschijnen! De Copper Basin is een harde race, maar de schoonheid is verbluffend. De “mini-Iditarod” wordt ze ook wel genoemd, want ze bevat alle lekkers: open water waar je doorploetert bij -30 graden (doet Sampie gezellig op z’n sokken, hij schrijft er vast wel over), trage en hobbelige weidepaden door diepe sneeuw waar geen einde aan lijkt te komen, steile afdalingen langs slingerpaden door het bos en koude, miljaar, koude, tot -40 graden, goed voor het venijnige frostbite. In vergelijking met de Copper Basin is de Gin Gin 200 een schoolreisje met het eerste leerjaar.
We voelen ons alvast klaar voor het echte werk na deze uitputtingsslag. Elk van ons heeft belangrijke lessen geleerd, nodig om Nome te bereiken. En Nome bereiken zullen we, stikkapot maar doodgelukkig. Ik kijk er enorm naar uit.
Groeten,
Dries
ps: een lading foto’s komt er zo vlug mogelijk aan
Kwalificatie Deel II: Copper Basin 300
Voor de liefhebbers nog een leuke race om nagelbijtend te volgen voor het computerscherm. De Copper Basin 300 (300 mijl jawel) in de streek van Glenallen, waar snedige windjes rond de 100 km/u geen uitzondering zijn en dit bij een gezellige - 30°C.
Halen we de finish, ja of nee? Volg het op de voet op www.cb300.com. Belgium rocks!
Dries
Morgen vertrekken we naar onze tweede kwalificatierace, de Copper Basin 300. Een 470 km lange race beter bekend als de zwaarste mid-distance sleddograce. We trekken een zware pas over met 12 honden, de trails zijn verschrikkelijk en hier en daar loopt de weg langs steile kliffen. Het belooft koud te worden, tot -40.
Om jullie een idee te geven van hoe onze race eruit zal zien. Onze eerste etappe is 50 mijl, dan stoppen we voor vijf uur.Onze honden krijgen stro, een warme maaltijd, er wordt voor hun voeten gezorgd, ze krijgen een kleine massage en we doen hen hun jasjes om. Dan trekken we de bergen in. Het kan er 2 meter sneeuwen op één nacht zo is ons verteld. Na 70 mijl houden we een lange stop van 8 uur. Zelfde procedure als hoger vermeld en hopelijk krijgen we zelf een paar uur slaap in deze pauze. Volgende etappe, 55 mijl en vijf uur stop. Dan sprinten we naar de eindmeet met een stop van twee uur en een half in het midden.
We kijken er beiden naar uit, dit is waarvoor we naar hier zijn getrokken. Beiden zijn we wel moe. De laatste weken hebben we veen met onze honden gekampeerd buiten. Dan trekken we er voor dertig mijl op uit, kamperen halverwege en vertrekken na vijf uur. We komen dan rond 4 u ’s nachts thuis en ’s ochtends springen we er weer om 8u30 uit om 200 honden hun kleine bruine cadeautjes op te ruimen voor drie uur. Het eist zijn tol. Zeker omdat er ook harnassen, sledes en gangline moet worden vermaakt, hondenvoeten verzorgd, booties opgehangen, vlees gesneden, fooddrops voorbereid, enz, enz.
Veel tijd om ons zorgen te maken over qualifiers is er niet. Hier leren we om min per min te leven, met stress omgaan en ondertussen te genieten van Alaska’s uitgestrekte, adembenemende schoonheid. De romantiek zullen we er later wel van inzien. Nu zou ik soms gewoon eens negen uur aan een stuk willen slapen
Bedankt voor alle berichtjes op onze site. Het voelt goed om te weten dat er mensen met ons meeleven en die steun doet veel.
De honden zijn ongelooflijk. Wij zijn kuismannen, koks, trainers, strategici, timmermannen, diëtisten, naaiers en slagers maar die honden, dat zijn wereldatleten. Zij zijn het om wat alles draait. Zij geven me de kracht om verder te werken en het beste van mezelf te geven want zij doen exact hetzelfde. Ze geven alles voor ons en blijven me dag na dag verbazen. Ze zijn fantastisch en zij zijn het om wie alles draait. Wij hebben het voorrecht om op de slede te staan. Zij maken me nederig.
Veel is er nog te zeggen en ondertussen zijn ze hier achter mijn rug de strategie voor de race aan het bespreken dus ik zal maar beter naar hen luisteren.
De race kan je volgen op www.cb300.com
Take care,
Sam
Hieronder zijn 3 trajecten te vinden die Sam en Dries recentelijk afgelegd hebben met de slede. De tracks zijn opgenomen met GPS en kunnen bekeken worden met Google Earth.
Als je Google Earth reeds op je pc staan hebt, klik je er best op met de rechtermuisknop, “doel opslaan als”/”save target as” en sla ze ergens op op je computer. Dan navigeer je gewoon naar die bestanden (met verkenner) en dubbelklik je erop. Google Earth start op en zal naar de track vliegen. Have fun!
Hey,
bij deze een videocompilatie’tje over de Gin Gin 200 van de reporters ter plekke!
Veel plezier ermee!
Tine en Ollie
