Eerste qualifier met succes beëindigd. 200 mijlen ervaring en een heel bijzondere herinnering rijker. Oh, en wees gerust, we hebben nog al onze vingers en tenen. Meer nieuws binnenkort, nu eerst even slapen, ‘t is een tijdje geleden.

Hieronder enkele impressies:

-Getting ready

-Sam taking off

- Dries taking off

-Dries pulling in at 6 in the morning

Net zelf ontdekt: wil je een interviewtje zien met zowel Danny, Sampie als mezelf op de Iditarod website, ‘t is het moment. Klik gewoon op deze links:

Dries: http://www.iditarod.com/flashmap/free/video_C1DE2842-3FFF-1FD7-B879B9B721D7CF98.html

Sam: http://www.iditarod.com/flashmap/free/video_C1E21249-3FFF-1FD7-B9960418D0DCA2E6.html

Danny: http://www.iditarod.com/flashmap/free/video_C1E4A335-3FFF-1FD7-B01EBCFDCD0E4F84.html

Dries

Weer een nieuw hoogtepunt of beter, dieptepunt. Vandaag was het om 9u00 maar liefst -27°C, onze koudste dag uit ons leven. Allemaal heel goed te doen, zo lang je maar bezig blijft. Verwacht wordt dat de temperatuur alleen maar blijft dalen, vannacht zou het kwik zelfs dalen tot -33°C. Daar heeft Frank Deboosere waarschijnlijk niet van terug.

Binnenkort krijgen we bezoek van Sam z’n zus Tine en haar vriend Olivier. Hopelijk vriezen ze niet ter plaatse aan de grond! Zij worden onze reporters ter plaatse tijdens onze eerste kwalificatie. Ongetwijfeld verschijnt daarover wat fotomateriaal op deze blog.

Toedeloe

Dries

Vanaf nu komen we ongetwijfeld in een stroomversnelling terecht. Op 28 december (jawel, Onnozele Kinderkes Dag, de verjaardag van mijn lieve zus Ann) staan we aan de start van de Gin Gin 200 (http://www.dogsleddenali.com/GinGin200.html) in Paxson. 200 mijl sneeuw, ijs en hellingen om en bij de Denali Highway. Met tien honden zullen we binnen 48 uur als het ware België doorkruisen. We tellen af….

Dries

De Belgian Mushers zitten niet stil, dat wist u al. Een klein relaas over het info-weekend voor de nieuwkomers in de Iditarod is te zien op www.iditarod.com. Op de openingspagina kan je kiezen voor ‘New Iditarod Insider Videos’. Tijdens het filmpje ‘2008 - rookies learn from a King’ kan je een glimp opvangen van een ongeschoren, ongewassen en Belgisch smoelwerk! Kom dat zien, kom dat zien!

Dries

Dries, zittend op de slede

Sam en de avondzon

Mitch tijdens een training

Tussen alle hondendrollen en sneeuwvlokken door is er wat tijd voor een luchtig moment. Hoe kan je dat beter doen door een leuk lokaal mopje te vertellen. Er komt hier en daar wel paar keer ’shit’ in voor maar daar kunnen jullie wel tegen zeker? Hier gaan we dan:

Als er tijdens de winter een gevaarlijke ijzige plek op het wegdek is, reageert 98 procent van de wereldbevolking met: “Holy shit!”.

Ziet een Alaskaan zo’n plek, dan zegt hij: “Hold my beer and watch this shit!”

Het is –20 buiten. Acht honden lopen uitgelaten voor me uit. Het is donker. Mijn hoofdlamp verlicht de mistige ondergrond. We volgen een sneeuwscooterspoor over een bevroren meer. 15 cm sneeuw is net iets te weinig om volledig controle te hebben over de slee. Ik concentreer me hard op dit spoor. Deze morgen had ik Salsa in lead. Een kleine witte donzige haarbal. Ik kon haar zonder moeite sturen waarheen ik maar wilde. Een slimme donzige haarbal (zie foto onder). Nu heb ik Bandit en Roper in lead. Twee zotte, dolenthousiaste leiders, maar niet van de slimste. Roper belsuit het sneeuwscooterspoor achter zich te laten en duikt een baai in. Niet helemaal wat ik in gedachten had. Ik stamp hard op de rem en met veel moeite kan ik mijn team stoppen op dit gladde ijs. Ik geef mijn leiders het commando naar rechts te gaan « Gee, Roper, gee ». Niet helemaal wat Roper in gedachten had. Hij kijkt me met verbaasd aan. This ain’t gonna work. Ik stamp beide sneeuwankers met al mijn kracht in het ijs. In goede sneeuwcondities kunnen deze een hondenteam relatief goed ter plaatse houden. Op ijs ligt dit iets delicater. Ik vertrouw op de hoeken, loop naar voren en dan gaat er een licht schijnen in Ropers hersenpan. Hij loopt de goede richting uit maar het ijs kan de ankers niet vasthouden. Ze schieten los en even later vliegt de slede over het ijs, van mij weg. Ik spring naar de handlebar, en mis hem. Ik sprint zo snel ik kan met zware poolbotten maar ik moet het afleggen tegen deze superatleten. Razendsnel gaat de slee er zonder mij vandoor, weg, de duisternis in.Een team verliezen is de nachtmerrie van elke musher.

Vele horrorverhalen doen de ronde over verloren teams. Eén voor één schieten ze door mijn hoofd. Ik sta op het midden van een groot bevroren meer, flarden nevel omgeven me, geen spoor van mijn team en ik voel me even ongelooflijk alleen. De twee uur slaap die ik had die nacht, de laatste maaltijd meer dan negen uur geleden. Ze doen zich voelen terwijl ik in een wanhoopspoging naar het uiterste punt van de baai loop, te laat. Ik probeer aan de oplossing te denken. Diep vanonder mijn uitrusting haal ik mijn gsm boven. De batterij is bijna leeg en Danny neemt niet op. Ik probeer opnieuw en opnieuw, geen antwoord. Dan belt hij me op.

« What’s up ? » « Well, I lost my team. »

« I’ll come get you with the snowmachine. »

Terwijl Danny me tegemoet snelt belt Dries me op. « E ventje, kèn ier je team bie me ». De zucht van opluchting moet tot in Belgie hoorbaar zijn geweest. Twee minuten later pikt Danny me op en rijden we Dries tegemoet. Hij was erin geslaagd met zijn team het mijne te pakken te krijgen en die zestien honden te stoppen. Een ongelooflijk staaltje van snel denken en handelen. Ik zal hem eeuwig dankbaar zijn.

Terug op mijn slee word ik overweldigd door gedachten. Even overstijgt het me. Alles gaat zo snel, er is zoveel te leren… Fouten maken is menselijk maar er is geen tijd om fouten te maken. Een jaar geleden wist ik nauwelijks iets over mushen. « There is no time to do this properly » is wat Danny me gisteren vertelde. Alles op zo’n korte tijd leren vraagt veel energie.

De energie die door me stroomt tijdens het mushen. De verlangens naar deze momenten die zich jarenlang hebben opgestapeld. De grootsheid van de natuur voelen, haar schoonheid door me heen laten gaan. De wolf die voor mijn team nonchalant het bos in wandelt. De uil die even overvliegt. De vos die ongemerkt in het struikgewas wegsluipt. Deze momenten geven me de energie het beste van mezelf te blijven geven. Het beste van mezelf te blijven geven voor de honden. Dat is waar het uiteindelijke allemaal om gaat. Wonderlijk is het, hen te zien evolueren, sterker en slimmer te zien worden. De band die met hen groeit is iets onbeschrijfelijk. We zijn dag in dag uit met hen bezig. Het blijft me verbazen wat een ongelooflijke atleten ze zijn. Gisteren hebben we een trip van 50 km gedaan. Vier uur lang hebben zeven honden mij, een 25 kg zware slede en 30 kg extra gewicht getrokken terwijl ik ze voortdurend moest vertragen met de rem. Toen ik na 40 km even stopte om iets te fixen was het hele team aan het blaffen om verder te gaan. They simply don’t get tired.

Ik herken mezelf in hen als ik ze zie lopen. Lopen doet iets met je lichaam. Het brengt je in evenwicht. Hetzelfde gebeurt met de honden. Ze raken in een ritme. Net zoals jouw emoties het team beïnvloeden zo beïnvloeden de honden mij. Het is heel rustgevend uren aan een stuk op te gaan in de atmosfeer van een hondenteam dat als een geöliede machine samenwerkt.

Soms wordt die rust verstoord en loopt het ontzettend fout. Ik zal vele verhalen met mee terugnemen naar België. De quad die met 20 honden ondersteboven valt na een ijzige bocht. Mijn team dat ervandoor ging toen bij het vermaken een touw ten dele werd doorgesneden (zie lager). Een gigantische bol met 20 honden, harnassen, necklines, tuglines en een gangline na een bocht die door een leider werd gemist. Het team dat de quad over het ijs voorttrekt terwijl ik eronder beland. Enz, enz. Wat me treft is hoe goed de honden hun steeds gedragen. Hoe we er steeds samen in slagen in alle rust een oplossing uit te werken. Langzaam neemt het vertrouwen toe. Van beide kanten denk ik.

Ik voel me enorm bevoorrecht deze mogelijkheden te krijgen en ben er zeker van dat dit avontuur mijn leven zal veranderen. Ik wil iedereen in Belgie bedanken voor hun steun en bemoedigende woorden. Ik heb niet altijd tijd gevonden het gastenboek te beantwoorden maar die woorden doen ontzettend veel als het me even allemaal overstijgt.

Ondertussen zijn we ook leden van de Belgische mushersfederatie, mushing Belgium (www.mushingbelgium.com). Ik was blij verrast dat ook in België met deze wonderlijke sport bezig zijn. Het moet voor hen niet makkelijk zijn dit te combineren met familie, werk,… Je moet op een slee gestaan hebben om hen te begrijpen en dat doe ik zeker. Er vertrekken binnenkort zes teams naar de wereldkampioenschappen sprintmushing in Asarna. We wensen hen het allerbeste.Vele groeten voor iedereen in Belgie en een dikke kus voor jullie mama, papa en Tine. Jullie steun betekent ongelooflijk veel voor me !

Voor

Na

Sampie kreeg eergisteren een interessant telefoontje. Een hoge piet van een grote vliegtuigmaatschappij (waarvan ik de naam sinds kort niet meer mag vernoemen) wil de link naar hun site van de onze zien verdwijnen. Wij staan nog op goede voet met diene mens, wees gerust.

Blijkt nu dat onze vriend hier een reeks mails gekregen heeft van een juffrouwtje van PETA (People with the Ethical Treatment of Animals), het Amerikaans Gaia zeg maar. Alles over hoe wreed mushen wel is en cijfers en letters over hoeveel honden de pijp uit gaan in de Iditarod.

Ja, er sterven soms honden tijdens de Iditarod. En ja, er zijn mensen met honden die er beter geen zouden hebben. Maar maakt dat de sport wreed? Elk jaar valt hier een daar een voetballer of atleet achterover op het veld. Zwak hart, afwijking, weet ik veel. Dit risico bestaat voor elke atleet. Moeten we daarom sport bannen uit ons bestaan? Hoe zou Europa eruit zien zonder voetbal of andere sporten?

Uitzonderlijk zie je een musher die helemaal geen hondenman is en denkt dat geweld de oplossing is. Zo’n kerel geeft de sport een slechte naam. Niet alle mushers slaan hun honden, niet alle wielrenners nemen doping, niet alle Marokkanen zijn dieven en - nog een leuke actuele - niet alle Walen zijn lui.

Als je ooit eens het aanhaken van een hondenteam hebt meegemaakt, twijfel je niet langer: die honden doen het enorm graag. Zijn we wreed als we hen geven wat ze willen? Een hond die in de sofa dik ligt te worden en de hele dag op z’n baasje wacht, dat vind ik wreed. Wij geven ze precies wat ze nodig hebben: beweging, het beste eten, rust en aandacht.

Sam en mezelf willen onze vliegtuigmaatschappij danken voor hun sponsoring en hopen met hen nog samen te kunnen werken in de toekomst.

Dries