Onze copain Scott: 130 kilo, puur Alaskaans, genadeloze humor en de toekomstige echtgenoot van m’n zusje Ann (of wacht ukir … euh… neen lat mor). Scott is hier zowat de conciërge van de kennel. Hij is verantwoordelijk voor alles wat vier poten heeft, wat zoveel betekent dat hij het meeste stront mag opkuisen. Pracht van een kerel!

Knuffelpuppies

Onze hondentruck waar we de hele winter mee zullen rondhossen. Alles samen kunnen we hier zo’n 30 honden mee vervoeren. Met deze dikke Ford 4×4 zullen we maar liefst op grote races aanwezig zijn. Dus beste sponsor, zoals u ziet is er een zee van ruimte voor promo-materiaal en logo’s allerhande.

Dries met kameraad Buddy, de malamute

De kuisploeg van dienst

Vandaag is het Thanksgiving, de dag waarop elke voorname Amerikaan terugdenkt aan de goeie ouwe tijd toen de pioniers voet aan wal zetten. Net voor de winter arriveerde de Mayflower en consoorten op een ijzige rots en enkel door de hulp van de autochtone bevolking wist de prille ‘yankee’ te overleven.

Thanksgiving vieren gebeurt hier in het gezelschap van familie of vrienden. Iedereen spreekt zijn of haar dankbaarheid uit voor bepaalde dingen in hun leven. Laat de kalkoen en pompoentaart maar aanrukken!

Tussen pompoen en kalkoen wordt ook nog getraind, zo’n 47 hondjes voor ‘t moment. Wegens tijdsgebrek lieten we de training van de jaarlingen even vallen en concentreren we ons wat echt belangrijk is: onze teams klaar krijgen voor de kwalificaties en de Iditarod.

Lise en Dieter van Woestijnvis zaten nog maar half op het vliegtuig toen de Hawaiaanse wind hier roet in het eten kwam gooien. De mooie 10 centimeter sneeuw is al gaan vliegen en zo viert de modder weer hoogtij. Bevroren en samengepakte sneeuw + regen= een glibberige schaatsbaan. Onze rijkunsten werden dus op de proef gesteld. Gisteren plooide ik (Dries) het kader van de quad door met het rechter voorwiel tegen een boom te kletsen. De diagnose: een geblokkeerd rechter voorwiel.

Later op de dag ging Sammieboy’s team er zonder hem vandoor. De lokale Bob de Bouwer had wat te gretig aan de door mezelf geplooide quad zitten sleutelen en knipte zonder het te weten de helft van het touw door waar we ons team aan bevestigen. Jongeheer Deltour hoorde, na het passen van de al door mij gesigneerde boom, het touw knakken en zijn team was riebedebie.

Gelukkig gebeurde het op een plaats waar we een kleine lus maken zodanig dat Sam z’n team kon onderscheppen op de terugweg. Dé grootste nachtmerrie van een musher is en blijft een los team en godzijdank raakte geen enkele hond gewond.

Ik ben voor vele dingen dankbaar in m’n leven maar hierboven beschreven situatie komt toch wel ter sprake aan de ‘Thanksgivingtafel’.

Op 1 en 2 december hebben we ‘rookie meeting’, een info-weekend voor alle groentjes in de Iditarod. We krijgen heel wat uitleg over de race en gaan onder andere de kennel bezoeken van viervoudig kampioen Martin Buser. Wellicht daarover meer in de toekomst.

Let it snow!

Dries

Nee nee gastjes,

Nog geen sneeuw, enfin toch niet genoeg om de slee al uit te halen. Momenteel is het natte sneeuw en regen à volonté. De trainingen kregen al de fijne bijnaam “Mud Mushing” mee. Na een tocht van 18 mijl op de quad staat menig haardos stokstijf van het slijk. Maar het is adembenemend en een ietsie pietsie beangstigend wat voor kracht die beesten hebben.

Vandaag dook ik voor de eerste keer alleen met 19 van onze puppy’s de bossen in. Op een glibberige ondergrond als deze hier kan je plots je vierwieler aan je voorbij zien vliegen, dus enige waakzaamheid was geboden. Het is prachtig om zien dat die honden meer en meer op je gesteld raken en beter naar je beginnen te luisteren.

Foto’s zijn hier schaars. Vreemd hoe dat loopt. Ofwel hebben we er de tijd niet voor ofwel hoort een dure Nikon gewoon niet thuis in de ‘voil pollen’ van een jonge musher. Maar niet getreurd: nonkel, euh… tante Woestijnvis komt eraan om dit alles mooi vast te leggen zodat we het toch met jullie kunnen delen. Zondagmiddag arriveert onze jonge deerne Lise en copain Dieter en maken een week uit het leven van een musher mee. Wordt maar al curieus….

Het leven zoals het is in Sterling, dat krijgt u volgend jaar op uw buis te zien. Het verlangen naar de sneeuw wordt hier met de dag groter. Alles is toch zoveel mooier met een laagje wit.

Tot schrijfs en groeten uit het paradijs.

Dries

The 2008 Iditarod-team: Starting from the left; Sam Deltour, Dries Jacobs, Hudson, Mitch Seavey. If everything goes as planned the next picture will be under “The Burled Arch” in Nome.

Jawel vrienden,

Het feit dat voor de eerste keer twee Belgen zich hebben ingeschreven voor de Iditarod zal niet ongemerkt voorbij gaan. Op de openingspagina van www.iditarod.com krijgen we een eervolle vermelding onder “Iditarod race coverage”.

Belgium rocks!

Sam en Dries