Vanaf nu zijn we officieel ingeschreven voor de Iditarod. Check www.iditarod.com, kies voor “2008 Iditarod” en ga naar “Musher Listing”. Jawel hoor, deux petits belges sluiten de lijst af! Sam is nu officieel een inwoner van St-Kavis en ikzelve kom uit Bauges!
Groeten,
Dries
Seavey’s Iditarod Racing Team 2008
Ziehier het Iditarod-team voor 2008: v.l.n.r. Sam Deltour, Dries Jacobs, Hudson, Mitch Seavey. Als alles verloopt naar wens staan we nog eens samen op de foto onder “the Arch” in Nome!
Jawel, de eerste trainingsweek zit er op. Onze 38 zotte puppy’s lijken in bloedvorm en kunnen nu al 13 km aan zonder moeite. Toch staan ze nog ietsje te mager om de winter in te gaan. Daarom zijn we ze vollop aan het ‘vetmesten’ met elandenvlees. De Seavey’s krijgen tal van slachtafval van de lokale slachterij, waar jagers hun buit laten verwerken tot elandencervela’s. Een berg van 30 dozen bot en kipkap waar Sampie en mezelf gezellig mochten in grasduinen. Het vlees koken we dan om alle parasieten te doden. Gemengd met hondenkorrels maakt het tot een maaltijd om poot en snuit bij af te likken, dat is duidelijk. Na een stevig maal kan de training beginnen.
We splitsten onze groep op in twee teams van 19 honden en trainen 1 team per dag, bijgestaan door een ervaren leider. Zo voorkom je dat een reeks van 20 honden onverwacht het bos induikt.
Voor de leken onder ons: een hondenteam bestuur je louter op commando. Je correspondeert voortdurend met je leiders aan de hand van de eenvoudige commando’s “gee” voor rechts, “haw” voor links en “ahead” voor rechtdoor. “Whoa” helpt je - enfin soms toch- om te stoppen. Trainen met de quad, wat we nu dagelijks doen, geeft je de mogelijkheid veel honden tegelijkertijd te trainen omdat je veel controle hebt. Zo’n quad is redelijk zwaar, wendbaar en remt heel goed op de motor, dus minder kans om ergens tegen een boom te plakken.
Ik doe dit nu al bijna twee jaar en nog elke dag blijven onze viervoetige kameraden me verbazen, zo graag doen ze het. Lopen is hun leven en dat tonen ze door de boel bijna af te breken. Al wie het wreed vindt wat we met deze husky’s doen, weet duidelijk niet waarover hij/zij spreekt. Mocht ons aller Gaia plots aan onze mouw trekken: bij deze bent u van harte uitgenodigd voor een ritje op de slee, Mijnheer Vandenbosch!
Als afsluiter nog even een weerpraatje. Momenteel is het overdag zo’n vijf graden, ’s nachts zakt het kwik tot - 5 ° C. Rond 8u30 komt de zon op en gaat slapen om 19u30. We kregen al een voorsmaakje op de sneeuw toen twee dagen terug een lekker papje smeltende sneeuw in onze nek viel. Af en toe regen en natte voetjes, maar meestal blijft het hier in Sterling relatief droog. Toch mogen de sjaal en de muts binnenkort aanrukken, de vorst komt eraan en hopelijk de sneeuw ook. Hakuna Matata vanuit het paradijs!
Dries
Na twee hectische weken in België sprongen we dinsdagochtend het vliegtuig op. Dries beschreef dat mooi. « De hele tijd voelde ik mijn hart bonzen, snel en onrustig, het moment dat ik op het vliegtuig stapte normaliseerde alles, we’re going home . »Is het de drukte ? Zijn het overvolle treinen of de files ? Misten we onze hondjes ? I don’t know. Wat ik wel weet is dat het goed voelt om terug te zijn. De reis naar de andere kant van de wereld verliep evenwel niet vlekkeloos.
Alles begon aan de douane.
Nog enkele kleine vraagjes later schalde door de immense hal « Escort ! ». Een douaneagent kwam me halen en nam me mee de catacomben van de luchthaven in, voorbij ondervragingsruimtes en langs vele andere agenten. Geen woord uitleg. Dieper in het gebouw zaten meer lotgenoten. Ik werd een stoel gewezen en kon wachten. We hadden weinig tijd tussen de twee vluchten in. Ik stond op en vroeg een agent hoe lang dit ongeveer zou duren ? « Ik stel hier de vragen. » Werd me nors geantwoord. Ik kon Dries aan de andere kant van een glazen muur zien en stond op om hem te vertellen wat er was gebeurd. « Hé, jij daar, neerzitten ! »
Uiteindelijk werd ik naar voor geroepen. Er werden me nog enkele vragen gesteld en ik kreeg opnieuw drie maanden. Niet zonder een uitdrukkelijke waarschuwing dat ik daarna het land moet verlaten en een heel jaar niet kan terugkomen.
« En het zit allemaal in mijn computer dus denk maar niet dat je er vanonder uit kan. »
« I’m just here to run the Iditarod. » Met die woorden namen we afscheid.
Dries had na enkele motiverende woorden van de douaneagent zonder verdere vragen zijn drie maand gekregen. Hij was ondertussen nog steeds op zijn bagage aan het wachten.
« Mja, Samme, ik had je bagage maar jou niet en mijn gerief is nergens te bespeuren. »
We hebben dat snel aangegeven en spurtten toen naar onze vlucht… die net vertrokken was. Continental had ons al op een andere vlucht geboekt. Die had vier uur vertraging. Na een tiental uren in de luchthaven van Newark vlogen we naar Seatle. Onze aansluiting naar Anchorage hadden we ondertussen gemist zodat we twee uur in een hotelkamer doorbrachten. Uiteindelijk kwamen we na meer dan 40 uur reizen in Anchorage aan, zonder bagage.
Nu, vier dagen later, zijn we weer helemaal in ons ritme. De beste manier om een jetlag te bestrijden is onafgebroken, hard werken. Hier eigenlijk geen problemen gehad met die reiskwaal. We zijn nu volop bezig met het trainen van onze honden. De temperaturen liggen onder het vriespunt en het heeft al even gesneeuwd.
Let the winter come !
Sam
Dries en Sam zitten op dit moment ergens in de wolken, en zetten straks in Alaska de voorbereidingen verder. Tijdens hun korte ‘vakantie’ in België hebben ze niet stil gezeten, ondanks de jetlag (of de acclimatisatie aan het subtropische België?). Daar vertellen ze wel nog over. In elk geval heeft Dries ervoor gezorgd dat ook mensen die beter Engels dan Nederlands kunnen, nu een site op maat hebben.Hier vind je enkele foto’s van de halve marathon die Sam en ik vorige week liepen. Sam finishte als 56ste in zijn categorie met een mooie 1u28′20″. Ik haalde ‘m niet meer in en kwam toe als 67ste in 1u30′24″. Tussen ons beiden snelde ook Wim Delabie, die bij de 35-plus’ers 121ste werd in 1u29′53″. We hebben de fluo-oranje kleuren dus niet slecht verdedigd!
Tot slot fijn nieuws dat we via het gastenboek vernamen: in Canada zijn nóg twee Belgen, Stefaan De Marie en broer Bart, zich aan het voorbereiden op de Iditarod en de Yukon Quest. Hun site vind je op http://www.sleddogsupplies.ca.
Dries en Sam naar Alaska, ik naar Frankrijk … nieuwe updates over een weekje
Groetjes,
Sem
Dear visitor,
The story of the Iditarod is not only told on this website. Links to press and media releases come under the head “Media” (at this time only in the Dutch section).
If these changes on this website don’t appear in your browser right away, please press F5 or choose “Refresh”.
Some sportsmanlike news: on Friday, October 5th Sam and webmaster Sem will participate in the West-Flemish championship half marathon in Kuurne (www.rapperdaneenezel.be) to improve their physical condition and to promote the Iditarod!
Sem
Beste bezoeker,
het verhaal van de iditarod wordt niet enkel op deze site gebracht. Onder de rubriek “media” vindt u nu ook links naar wat de pers over onze mushers zegt en schrijft.
Als deze veranderingen aan de website niet meteen zichtbaar zijn in uw browser, moet u even F5 indrukken of voor “vernieuwen” kiezen.
Verder ook nieuws op sportief vlak: vrijdag 5 oktober lopen Sam en webmaster Sem de het West-Vlaams kampioenschap halve marathon in Kuurne (zie www.rapperdaneenezel.be ), voor de conditie en de bekendheid van de Iditarod!
Sem