Toch raakte de musher in mij wat verveeld. Mijn ziel was rusteloos tijdens het urenlange blokken. Mijn gedachten dwaalden af naar daar waar alles wit is. Ik begon het mushen elke dag een beetje meer te missen. De honden, de natuur, het onbekende en het avontuur. Elementen die meer dan een jaar mijn leven hadden bepaald. Elementen die nu nauwelijks een plaatsje hadden.

En zo, enkele toevalligheden later, ontstond Mushing for MS. De call of the wild is te sterk. Volgend jaar trek ik opnieuw 6 maanden naar Alaska om een vervolg te breien aan mijn avontuur en het in vervulling gaan van een kinderdroom. Ik voel dat dit hoofdstuk nog niet is afgerond. Nu is het tijd om de vruchten te plukken van het harde werken in het verleden. Oké, concreet, volgend jaar doe ik mee aan de twee zwaarste en langste sledehondenwedstrijden ter wereld, de Yukon Quest en de Iditarod.

Mijn mama heeft MS en al enkele jaren wil ik op mijn manier iets voor haar doen. Toen ik 18 was en al aan expedities begon te denken was mijn idee de tocht aan mensen met MS op te dragen. Ik wou de parallel trekken tussen gewild avontuur opzoeken en de uitdaging met de natuur aangaan en je overgeven aan haar grillen en onvoorspelbaarheden en anderzijds dezelfde elementen ongewild opgedrongen krijgen, voor altijd.

Ik wil mijn tochten door het ijzige Noorden opdragen aan mensen met MS. Elke dag zetten zij hun eigen tocht verder, op hun eigen nederige manier. Elke dag opnieuw leveren zij hun eigen topprestaties, zowel fysiek als mentaal. Ik zou graag meer respect, begrip en waardering voor mensen met MS verspreiden.

Ondertussen is er ook een nieuwe website: www.samdeltour.be . Daar zal je alle nieuwtjes over dit volgend avontuur kunnen volgen. Een blog moet dit avontuur tot bij jullie brengen. De parallel met MS zal centraal staan.

Sam

Deze gevoelens delen we graag. Wij plannen nog een infoavond in Leuven en Gent ergens in het najaar. Hebt u interesse ons als gastsprekers uit te nodigen aarzel dan niet ons te contacteren.

Dries en Sam

Maar niet enkel ons harde werk bracht ons over de finish, ook het vertrouwen en de coaching van de Seavey’s. Tijdens de race waren we beiden heel erg dankbaar voor al hun wijze raad.

Nog een heel belangrijke factor in het welslagen van dit avontuur: jullie! De honderden berichtjes en aanmoedigingen op ons gastenboek gaven ons dat extra duwtje in de rug. De dag van onze aankomst in Nome bezochten maar liefts 830 mensen onze site, voor ons een absoluut record.

Bedankt iedereen voor jullie aanmoedigingen, grappen en grollen en vertrouwen. Het deed ons veel plezier!

Nu op naar de volgende, want u vermoedde het al: hier laten de twee kornuiten het niet bij. Dit is pas de eerste stap in een hele reeks, niet zoiets waarvan men zegt dat “je het moet doen nu je nog jong bent”. Het wordt een manier van leven, dat avonturieren, zelfs al zijn we 80 jaar.

Onze locale kameraad John formuleerde het fantastisch: “Don’t quit playing because you are growing old, you will grow old as soon as you quit playing.”

(some talk about Sam finishing with all 16 dogs at a US forum )

http://www.iditarodforums.com/viewtopic.php?f=7&p=5144

Sam en Dries komen moe maar gelukkig aan in Nome.

Sam finisht in het ochtendschemer. Terwijl de omroeper hem feliciteert met zijn voltallig team voel je zijn moeheid. Hij is duidelijk ontroerd. Aan de telefoon vertelt hij later dat de laatste dag de zwaarste was. Zijn honden waren ziek geworden. Hij had ontzettend veel moeten stoppen, afhaken en terug aanhaken.

Tijdens de race zelf kon hij door de lange rustpauzes de honden goed verzorgen. Hij wikkelde ze soms tot twee keer toe in. ‘Ik deed er alles aan om hen samen hier te krijgen en ik ben blij dat het gelukt is’. ‘Hoe verder we kwamen, hoe gelukkiger het team werd en hoe sneller we gingen’. Sam reed met zes oudere honden en zes puppies. Toen hij in sommige checkpoints aankwam waren de oudere honden enthousiast aan het blaffen om verder te racen. De jongere puppies, die al moe waren, keken verwonderd van ‘tiens, we worden blijkbaar niet verondersteld om al moe te zijn’ en lieten zich meedrijven op het enthousiasme van de oudere honden. ‘Het was een groot geluk om met zo’n team te kunnen trekken’. ‘Ik heb me ook echt omringd geweten door het advies van velen’. Hij bedankte vooral Danny Seavey. Met twinkelende ogen vertelde Sam een eenvoudige tip (van een zekere Jake) die hem echt geholpen had: just mush, wanneer het zwaar wordt denk dan aan één ding: just mush.

Onder een stralende zon en aangemoedigd door juichende supporters (‘we love Dries’), kwam Dries vrolijk over de eindmeet in Nome. Zijn eerste woorden na aankomst waren: ‘ we made it’. Hij zei dat men hem op het einde nog de verkeerde kant had opgestuurd. Eén van de klassieke grapjes van Dries dachten we maar aan de telefoon bleek dat men hem inderdaad gefopt had. Hij was duidelijk onder de indruk van alles wat hij was tegengekomen. ‘It is amazing’ . ‘Ik heb een overdosis gekregen en zal een maand tijd nodig hebben om dit allemaal te absorberen’. Langs de kant staat Mich Seavey bescheiden en glimlachend gelukkig te wezen. De organisatrice feliciteert Dries met ‘the fine style he made it’.

Beiden zeggen aan de telefoon dat ze zich nog niet goed realiseren wat ze gedaan hebben.

Wij hier in België wel. Hopelijk allemaal tot op 18 april voor een warm onthaal van onze twee helden.

Deltour, by the way, is the only musher this year to finish with a complete string of 16 dogs. He said it wasn’t on purpose; just the way it turned out. A handler for Mitch Seavey’s racing kennel, Deltour, along with fellow Belgian Dries Jacobs, was on physical a mission to pilot a young group of dogs to Nome on a steady schedule to teach them the trail. They will have a chance to graduate to Seavey’s racing team next year. But running the 2008 race with young Seavey dogs meant more to Deltour than fulfilling a job.

With the interview obviously over, the choked up musher silently drove his team to a parking area about a block a way, and Mitch Seavey’s wife, Janine, commented, “I think this race does it. They accomplish something that takes it down to raw material.”

Zowel Dries als Sam zijn nog steeds goed onderweg naar Nome. Met nog 150 mile te gaan zijn ze nog niet zo lang geleden aan gekomen in Koyuk. Dit houdt in dat ze al 755 mile hebben afgelegd. Sam nog steeds met zijn gehele team van 16 honden wat opzich ook al een hele prestatie is op de 60ste plaats. Dries loopt ook wat in nu en staat op de 67 ste plaats van de 81 teams die of gefinished zijn of nog in de race zitten. Dries loopt nog met 13 honden.

March 13, 2008

De sfeer is goed en iedere musher wordt onthaald bij binnenkomst voor hun enorme prestaties. Vandaag en morgen zullen waarschijnlijk de rest van de teams aankomen in Nome. Ook Dries en Sam zijn nog steeds onderweg maar zoals het er nu uit ziet zullen ze Nome ook zeker halen. In onze ogen is de iditarod meer dan alleen een wedstrijd. Het is een belevenis en de mushers worden net zo onthaald als de musher die het serum kwam brengen in 1925.

March 12, 2008

In de achterhoeden vallen nog steeds mushers uit, 16 in totaal nu maar de belgen doen het nog super. Geheel ongestoord rijden ze de trail alsof ze op tourtocht zijn. Het enthousiasme waarmee hun bezig zijn is echt super en heerlijk om te zien.

March 11, 2008

De Belgen op het trail vorderen nog steeds gestaag en ook daar zit de goede zin er nog in. De honden presteren nog goed, eten goed en hebben geen medische problemen. De jonge honden ontwikkelen zich gedurende de race ook steeds meer en lijken zelfs sterker te worden hoe verder ze gaan. Bij hele moeilijke punten worden de wat oudere honden ingezet in de leiding maar verder doen de jonge honden uitstekend hun best.

March 10, 2008

De sneeuw word steeds harder en de trails sneller met de temperatuur die niet boven de -12 komt overdag en in de nachten rond de -20 zitten.
Dries heeft helaas nog een hondje in Cripple achter moeten laten maar gaat nog gestaag door. Stoppen komt nog niet in zijn woordenboek voor ondanks dat er ook al een aantal veteranen zijn afgevallen door de tegenvallende sneeuw condities op sommige punten.

March 9, 2008

Het kou front is aangekomen, zo was het gisteren nog rond het vriespunt en nu -16 op de trails nabij Nome. De mushers merken er helaas nog niet zoveel van, de sneeuw is zacht en de moeheid begint zijn tol te eisen onder de mushers. Hierdoor gaan ze fouten maken. De slechtere trailcondities is ook te merken aan de achterhoede waar nog meer teams zijn uitgevallen, 9 stuks in totaal. Dries en Sam zijn echter nog volledig in de race en lijken alleen maar te versnellen nu. Dries heeft zijn lantaarn weer afgestaan en staat nu op positie 83 met 15 honden en onderweg naar Cripple. Hij heeft nog wel de optie om bij 1 van de checkpoints zijn 8 uur rust te nemen. Sam gaat nog beter en is te vinden in de 72 ste positie met het gehele team van 16 honden nog lopende. Hij is onderweg naar Ruby 1 checkpoint verder dan Dries.

March 8, 2008

Dries is weer in de rode lantaarnpositie, helaas doordat de rookie achter hem heeft afgehaakt. Dit toont toch ook weer dat het geen gemakkelijke race is om aan mee te doen. Hij is momenteel ook 2 checkpoints achter sam wat al best een afstand aan het worden is nu. Hij heeft zijn 24 uur in Mcgrath genomen en is weer onderweg naar Takotna. Sam is aangekomen in Ophir en onderweg naar Cripple. Hij gaat erg goed en zit tussen een heel stel veteranen in bij ophir. Nog altijd met alle 16 honden onderweg naar wat het lijkt als 1 van de weinige teams die nog geen honden heeft afgegeven. Hij heeft zijn 24 uur rust ook gehad en nu alleen nog zijn 8 uur over. Ik denk dat we best trots mogen zijn op zijn 78 ste positie want eerlijk is eerlijk als european is het toch een stuk pittiger tegenover de mushers die in de sneeuw geboren zijn.

March 7, 2008

Sam en Dries lopen nog steeds mee terwijl anderen zich langzaam aan terugtrekken. Beelden laten zien dat Sam ondanks zijn lage positie geniet van de race. Zijn honden doen het nog goed, zijn vrolijk en eten goed. Hij noemt deze race een super ervaring en een training voor volgend jaar. Zijn woorden bij aankomst in McGrath “Het is echt zo schitterend en ik neem de tijd om er van te genieten, want ik heb nog tijd zat om in Nome aan te komen. Dit is een training voor de pups die mee lopen en volgend jaar weten we wat er komt”. Volgens mij gaan we hem zeker nog terug zien in de Iditarod. Hij is nu onderweg naar Takotna, een run van 20 miles. Slaap was wel iets waar die gebrek aan had, maar hebben ze dat niet allemaal als je hoort dat zelfs de veteranen soms staan te knikkenbollen op de slee.

De temperatuur is nog wat slechter geworden -1C en de teams hebben het er zichtbaar moeilijk mee als de snelheden zakken naar 4 à 5 mph. Zullen ze er sneller zijn dan vorig jaar?

Hij was reeds winnaar van de Sportsmanship Award in de Tutsumena 200 wedstrijd en onderscheidde zich ook deze keer, door de slede van een andere musher , Kim Franklin, vakkundig aan elkaar te sjorren.

We zijn allemaal uiterst benieuwd naar de andere verhalen van onze twee kampioenen, die ongetwijfeld volgen op 18 april tijdens de infoavond in Het Sask, Sint-Andreas lyceum te Sint-Kruis.

Een heel dikke proficiat voor deze krachttoer!

Ook Dries is bijna aan de finish. We mogen terecht trots zijn op onze twee Belgen!

Als er meer info is van aan de finish, zullen we u die uiteraard niet onthouden.

UPDATE: Als ik het wat goed berekend heb en de laatste uren even voorspoedig verlopen als de voorbije 12 dagen, mogen we Dries morgenochtend rond 6u in Nome verwachten. De die-hard fans kunnen de webcam in de gaten houden.