De geschiedenis van de Iditarod
De Iditarod-trail was oorspronkelijk een mailroute. Kleine dorpjes in de afgelegen, godvergeten wildernis van Alaska werden 's winters met hondensledes van post en voorraden voorzien. Seward is de officiële start van de trail. Dit is de enige ijsvrije haven tijdens de winter. Daar kwam de post toe die dan van musher op musher werd overgedragen op weg naar het binnenland. Elke musher was verantwoordelijk voor zijn onderdeel van de trail. Zij trotseerden de meest verschrikkelijke weersomstandigheden om brieven op hun bestemming te brengen en zo harten te verwarmen en wat licht in de duisternis te brengen.
Nome was zo een van die afgelegen dorpjes, diep in het Noorden aan de kusten van de Beringzee. Het werd opgericht tijdens een waanzinnige goudkoorts op het einde van de negentiende eeuw. Toen er in 1925 een difterie-epidemie uitbrak hing de kinderen van Nome een gruwelijke verstikkingsdood boven het hoofd. Een antiserum was niet voorhanden en noch vliegtuigen, sneeuwscooters of boten konden hen bevoorraden. Om het dorp te redden werd een stuk van de Iditarod-trail gebruikt. Vele dappere mushers brachten het antiserum in mensonterende condities, door sneeuwstormen en temperaturen mijlenver onder het vriespunt naar Nome.
Met de jaren verloor het mushen aan populariteit. Vliegtuigen en sneeuwscooters namen de taken van de honden over. Om het heroïsche verleden van de hondenmenners te eren organiseerde Joe Redington in 1973 de eerste Iditarod-race. Het concept was eenvoudig: 20 honden, een musher en 1049 mijlen ongetemde, diepgevroren natuur. Er waren in die dagen haast geen checkpoints en van een trail was nauwelijks sprake. Met een kompas in de ene hand en een bijl in de andere baanden de eerste deelnemers zich een weg door de wildernis. Twintig dagen later volbracht de eerste musher wat velen onmogelijk achten. Tweeëndertig dagen later bereikte de laatste deelnemer Nome.
De Iditarod vandaag
De Iditarod is ondertussen uitgegroeid tot het grootste sportevenement in Alaska en geniet wereldwijd grote aandacht. Nationale zenders brengen in de VS live verslagen uit. De winnaars zijn levende legendes.
Op de eerste zaterdag van maart verzamelen ongeveer 85 deelnemers in Anchorage. Daar vindt de officieuze start plaats: sponsors en fans krijgen een laatste kans om alle mushers nog eens samen te zien. De honden worden dan weer in de hondentruck geladen en nog een laatste keer wordt er in een warm bed overnacht. De volgende dag begint de klok in Wasilla te lopen.
Tegenwoordig wordt met 16 honden gestart en telt men langs het parcours 21 checkpoints. Die zijn zo'n 40 tot 100 mijl van elkaar verwijderd. Op deze plaatsen is er bevoorrading voor mushers en honden en extra materiaal aanwezig. Uitgeputte honden kunnen er worden achtergelaten. Een dierenarts ontfermt zich dan over hen tot ze per vliegtuig naar Anchorage worden getransporteerd.
Gemiddeld wordt zo'n zes uur gelopen en zes uur gerust. In tegenstelling tot F1-races beschikken mushers niet over een pitstopcrew. Je moet alles zelf doen. In die zes uur voorzie je je honden van stro, je bereidt voor hen een warme maaltijd, neemt hun booties af, verzorgt hun voeten met een zalf, geeft hen een goede massage en je zorgt voor eventuele gekwetste honden. Dat neemt al snel vier tot vijf uur in beslag. Reken en tel: erg veel slaap je niet tijdens de Iditarod.
Enkele dagen voor de start van de race maken sneeuwmachines een weg door de sneeuw. Ongeveer elke honderd meter planten ze een wegwijzer met een reflector in de grond. Toch zullen sneeuwstormen delen van deze weg onzichtbaar maken en elk jaar raken verschillende mushers de weg kwijt. GPS is uit den boze…
Nog steeds bereikten meer klimmers de top van de Everest of astronauten de ruimte dan mushers het einde van de Iditarod-trail. Vorig jaar gaf meer dan 20% van de deelnemers op. Gebroken ribben of handen, bevroren handen of ogen, versplinterde sledes of een verbrijzelde moraal, het zijn slechts enkele van de vele redenen waarom mushers opgeven.
Onze passie
Mushen is iets onbeschrijfelijks. Het is een teamsport. Je hebt zestien ongelofelijke honden die niets liever doen dan lopen en over een ontzettende kracht beschikken. Als musher ben je hun coach. Je moet die kracht in de juiste banen leiden, controleren. Dat zien gebeuren is magie. Bovendien ben je als musher tegelijkertijd mechanieker, masseur, dierenarts, nutritionist en strategicus. Die complexiteit maakt de sport natuurlijk nog boeiender. De band die ontstaat tussen de musher en zijn honden is iets onbeschrijfelijks. Ik denk dat er weinig manieren zijn om dichter bij honden te staan en hen beter te begrijpen dan een twee weken durende, extreme trip zoals de Iditarod.
Combineer het intensieve van deze sport met het doorkruisen van een der laatste stukken rauwe, onaangetaste natuur, en je hebt een onvergetelijke ervaring. Terug gaan naar onze roots, overleven en tegelijkertijd naar adem snakken omdat alles zo mooi is daarbuiten.
Wat scheidt ons van de start?
Opdracht 1: de training
Samen hebben we een groep van 38 honden onder onze hoede. Daaruit kiezen we de beste 32. Begin oktober begint de vijf maand lange training. We starten met de herfsttraining voor de quad. In teams van 16 honden bouwen we langzaam de training op, beginnend met 5 mijl (7 a 8 km). We gaan verder op sneeuw en trainen onze honden tot 80 mijl (zo’n 120 km) per dag. Voor de race zullen onze teams tot 1700 mijl (ongeveer 2600km) in de poten hebben. Wij gaan om de twee dagen lopen en leren overleven in de kou.
Opdracht 2: de kwalificatie
Om te mogen deelnemen aan de Iditarod moeten we eerst 2 grote races tot een goed einde brengen. Beiden moeten we zowel een 200 als een 300 mijler finishen. Na deze kwalificatie gaat de organisatie van de Iditarod ervan uit dat je in staat bent voor jezelf en je honden te zorgen in extreme koude.
Opdracht 3: sponsors vinden
Om dit avontuur te verwezenlijken zullen we het beste van onszelf geven. De maandenlange voorbereiding en harde trainingsinspanningen helpen ons ten dele op weg. Maar het laatste deel van het traject kunnen we enkel halen met jullie steun. Sponsors die willen deel uitmaken van dit opmerkelijke project vinden alle informatie in dit dossier.
Individuele giften kunnen gestort worden op het rekeningnummer 121–5449512-33.
Opdracht 4: de race
1700 km helse woestenij doorkruisen voor het vaderland! Slecht 651 mensen hebben ons dat al voorgedaan!
Links
Meer info over de Iditarod
Meer info over deze kennel