Sam Deltour

Met de helm op kroop hij uit de moederschoot op 2 januari 1985. Buiten vroor het dat het kraakte en enkele uren nadat hij zijn eerste kreten slaakte begon het hard te sneeuwen. Een ding was zeker: de Goden hadden plannen met deze zuigeling.

Hij was een onhandelbare peuter. Zijn moeder trok zich de haren uit het hoofd. Wat moest ze met zo'n koppige brok energie aanvangen? Ze stuurden hem naar een ervaringsgerichte Freinettschool, De Levensboom. Daar kon de kleine bengel zich naar hartelust uitleven. Geen boom was te hoog, geen plas te diep, geen textiel tegen hem opgewassen.

Al gauw ontwikkelde hij een passie voor duursporten, lopen, fietsen. Het moet zo ongeveer rond deze tijd zijn geweest dat het fatum hem trof. Waarom keek hij die dag tv? Waarom zapte hij naar National Geographic Channel? Waarom zonden ze net op dat moment een documentaire over de Iditarod uit? Geen mens die het weet. Zoveel is zeker, wat hij zag maakte een diepe indruk.

Zijn spreekbeurten gingen over lang vergeten poolreizen. Hij sliep zonder lakens om zich reeds te harden tegen de koude. Met zijn neus zat hij in stoffige boeken kennis over het Noorden te vergaren.

Terwijl dromen over ijzige landschappen zijn hoofd vulden leefde hij zich uit in sporten. Run-Bike-Run, Survivalrun, kwarttriathlon, een bergmarathon, een solo trektocht door de Schotse Highlands laat in de herfst... Als het hem maar een uitdaging kon geven. Steeds is hij op zoek naar de grenzen van het mogelijke.

Nadat hij zijn bachelor in de geneeskunde behaalde besloot hij zijn droom te volgen. Samen met Dries trok hij naar Italie, leerde er de basis van het mushen en is nu waar hij wil zijn, in Alaska met de Iditarod in het vooruitzicht.

Met een ijzersterke wil, een grenzeloos vertrouwen in het goede en een eindeloos optimisme jaagt hij zijn passies in dit leven na.