Dries Jacobs

In Brugge, in het jaar 1980 des heren, zag deze creatieveling het levenslicht. Huize Jacobs was al snel te klein voor het jeugdig temperament van de kleine Dries. Hij schuimde de straten af op zoek naar avontuur. Het anders zo vredige Jabbeke werd in die periode een aantal mysteries rijker.

Het Sint-Xaveriusinstituut in Brugge was geen plaats voor iemand met een sterke persoonlijkheid, een eigen wil en een grenzeloze nood aan vrijheid. Een zwarte pagina uit zijn bestaan, zo omschrijft hij deze periode. Toch belette het hem niet verder te studeren. Eerst behaalde hij een diploma in de journalistiek, gevolgd door een diploma van vertaler-tolk voor Spaans en Engels. Zijn jeugdig bestaan is doorspekt met vele reizen. Van Kroatië tot Brazilië, van Denemarken tot Turkije. Hij studeerde zelfs een jaartje in Spanje.

Wat doe je als je dan uiteindelijk toch afstudeert? Je droom en passie volgen. Hij surfte het internet af en enkele weken later zat hij op het vliegtuig. Bestemming Michigan. Daar werkte hij eerst voor een onbetekenende musher maar hij werd al gauw opgemerkt door Lloyd Gilbertson, een naam in de sledehondenwereld. Met hard werken en gezond verstand dwong hij veel respect af. Samen met Lloyd reed hij naar Yellowknife, Canada, waar Lloyd de Diavik 150 alias de «open canadian championships » won.

Na een korte pauze in België trok hij samen met Sam naar Italië om er voor een sledehondenschool te werken. Het werd de twee jonge Belgen meteen duidelijk dat je aan de andere kant van de oceaan moet zijn als je wil mushen. Geen nood, Dries surfte het internet af en kwam bij de Seavey’s terecht. De rest van het verhaal kent u.

Nooit om een grap verlegen, ontzettend handig en steeds met een glasheldere kijk op de dingen maar altijd nederig, zo gaat hij door het leven.